Τα είδη του γένους φύονται φυσικά σε εύκρατες και υποτροπικές περιοχές του Βορείου ημισφαιρίου, ενώ πολλά καλλιεργούνται παγκοσμίως ως καλλωπιστικά.

(ύψος, φυλλόταξη, σχήμα φύλλου, ριζικό σύστημα)

Πολυετές, αγγειόσπερμο, ανθοφόρο φυτό. Ανάλογα με το είδος μπορεί να είναι χαμηλός θάμνος (0,3–1,5 m), αναρριχώμενο φυτό ή δέντρο ύψους έως 6 m. Οι βλαστοί είναι συνήθως ξυλώδεις, με αγκάθια ενώ τα φύλλα είναι σύνθετα, πτεροσχιδή και αποτελούνται από 3 έως 9 φυλλάρια με οδοντωτές άκρες. Ορισμένα είδη είναι φυλλοβόλα ενώ άλλα ημιαείφυλλα.

(περίοδος άνθησης, άνθη, σπέρματα)

Το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα του γένους είναι τα άνθη του τα οποία μπορεί να είναι μονά ή διπλά, σε ποικιλία χρωμάτων (λευκά, ροζ, κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλί, μωβ). Τα πέταλα είναι μαλακά, συχνά αρωματικά. Η ανθοφορία εμφανίζεται κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι. Ο καρπός είναι πορτοκαλί έως κόκκινος. Η αναπαραγωγή γίνεται φυσικά με επικονίαση μέσω εντόμων (κυρίως μελισσών) ή και με μοσχεύματα, εμβολιασμό ή καταβολάδες για τη διατήρηση ποικιλιών.

Το γένος Rosa αποτελείται από 140 με 180 είδη ενώ υπάρχουν πολυάριθμες καλλιεργητικές ποικιλίες. Τουλάχιστον 7 είδη που έχουν αξιολογηθεί από τη Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN) χαρακτηρίζονται ως “Τρωτά (VU)” (R. transcaucasica, R. galushkoi, R. zangezura, R. doluchanovii, R. sosnovskyana, R. arabica, R. dolichocarpa) και επιπλέον 4 ως “Σχεδόν Απειλούμενα (NT)” (R. rapinii, R. tuschetica, R. hemisphaerica, R. zakatalensis), ωστόσο τα περισσότερα είδη δεν έχουν αξιολογηθεί.

Το τριαντάφυλλο έχει βαθιές ρίζες στην ανθρώπινη ιστορία και κουλτούρα, αποτελώντας ένα από τα αρχαιότερα και πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της ομορφιάς και της αγάπης. Τα τριαντάφυλλα εμφανίζονται από νωρίς ως χαρακτηριστικό της χλωρίδας και των κήπων. Ο Παυσανίας σημειώνει «βάτους τε καὶ ῥόδων ποικίλα» στην Αρκαδία, ενώ ο Αρριανός περιγράφει «κήπους ρόδων» στην Ινδία ως σήμα κατατεθέν της τοπικής χλωρίδας και της αφθονίας. Στα μεγάλα βασίλεια της Ανατολής, οι κήποι με τριαντάφυλλα δηλώνουν πολυτέλεια, όπως παραθέτει ο Ηρόδοτος αναφερόμενος στο παλάτι του Ξέρξη. Στην αρχαία Ελλάδα, το άνθος αυτό συνδέθηκε στενά με τη θεά Αφροδίτη, σύμβολο του έρωτα και της ομορφιάς. Στην “Ιλιάδα”, η Αφροδίτη προστατεύει το σώμα του Έκτορα με το «αθάνατο ροδέλαιο», ενώ ο ποιητής Ίβυκος περιγράφει έναν νέο που ανατράφηκε «ανάμεσα σε άνθη ρόδων». Ο Κορνούτος συνδέει την «Ῥοδόχρουν Αφροδίτη» με το χρώμα και τη χάρη του ρόδου, ο Αριστοφάνης αναφέρει τριαντάφυλλα σε σκηνές χλιδής και χαράς, ενώ ο Αιλιανός σημειώνει τη χρήση τους σε εορταστικά δρώμενα.

Σύμφωνα με τον Παυσανία, το ρόδο απέκτησε το κόκκινο χρώμα του όταν η Αφροδίτη τρυπήθηκε από τα αγκάθια του και το άνθος βάφτηκε με το αίμα της. Στη μυθολογία, ο Νόννος αναπαριστά τα σώματα των θεών και ηρώων να αφήνουν πίσω τους λιβάδια που «κοκκινίζουν από ρόδα», αφού στεφάνια από τριαντάφυλλα, συνδέονται με ερωτικές και γαμήλιες τελετές. Στον μύθο της Ηρούς και του Λεάνδρου, όπως παραθέτει ο Μουσαίος, το σώμα της γυναίκας παρομοιάζεται με «κήπο κόκκινων ρόδων», ενώ τονίζει επανειλημμένα την ακτινοβολία της νεότητας μέσα από την εικόνα της ροδαλής σάρκας, είτε πρόκειται για το «ροδοδάκτυλο χέρι», είτε για τη μετατροπή του προσώπου από ρόδο σε ανεμώνη, όταν η ομορφιά μαραίνεται. Προσθέτει ότι, η Αφροδίτη λαμβάνει «κόκκινα ρόδα» ως σύμβολα της λαμπρής φύσης της, οι Ώρες ποτίζουν τη γη με «δροσιά ρόδων», προσδίδοντας στο τριαντάφυλλο έντονο τελετουργικό χαρακτήρα, ενώ κάθε βήμα θεϊκής μορφής κάνει το λιβάδι «να κοκκινίζει από ρόδα».

Στη ρωμαϊκή εποχή, τα τριαντάφυλλα γίνονται σύμβολο ακόμη και ακραίας χλιδής. Ο Σουητώνιος αναφέρει πως ο Νέρων καλύπτει αίθουσες και κλίνες με στρώματα ροδοπέταλων, ενώ σύμφωνα με το λεξικό του Ἰούλιου Πολυδεύκη, τα στεφάνια ρόδων στα συμπόσια δηλώνουν κοινωνική ανωτερότητα. Τα ρόδα είχαν επίσης, εξέχουσα θέση σε τελετές και θρησκευτικά δρώμενα. Ο Πλούταρχος συνδέει τα τριαντάφυλλα με τη λατρεία της Ίσιδος και πρακτικές καθαρμού ενώ, οι Νύμφες και οι θεότητες δέχονται «αιματόχρωμα ρόδα», σύμφωνα με τον Νόννο, και χρησιμοποιούνται τα άνθη τους μέχρι και σε νεκρικές τελετές (αφού το άνθος τους συμβολίζει αναγέννηση και αιώνια ομορφιά). Ο Σιδώνιος Απολλινάριος παραλληλίζει τα αγκάθια του ρόδου με «τραυματισμούς της αμαρτίας», ενώ στην “Ελληνική Ανθολογία” περιγράφεται πως η πτώση των ροδοπέταλων από στεφάνι ανδρός, συμβολίζει τη φθορά της ευφροσύνης.

Με την επικράτηση του Χριστιανισμού, το τριαντάφυλλο ταυτίστηκε και με την Παναγία, με χαρακτηριστικό το Θεοτοκωνύμιο “Ρόδον το Αμάραντον”. Αποτέλεσε, επίσης, πηγή έμπνευσης για τη δημιουργία του ροδαρίου ή ροζαρίου (rosary) και άλλων προσευχών. Κατά τον Μεσαίωνα, οι Καρθουσιανοί και οι Φραγκισκανοί μοναχοί χρησιμοποίησαν το ρόδο ως θρησκευτικό σύμβολο της χαράς και της αφοσίωσης.

Παράλληλα με τη θρησκευτική του διάσταση, το ρόδο πρωταγωνιστεί και στις περιγραφές των λογίων, αποτυπώνοντας την ομορφιά του βυζαντινού τοπίου. Στην περιγραφή του Προκοπίου, στα πρώτα βυζαντινά χρόνια, η φύση εμφανίζεται να ανατρέπει τις εποχές όταν τα ρόδα ανθίζουν εκτός χρόνου, σε μια εποχή με «μεγάλη ξηρασία και ζέστη σαν μεσοκαλόκαιρο», η “Ελληνική Ανθολογία” περιγράφει τα λιβάδια που «γελούν όταν τα ρόδα ανοίγουν» και χαρακτηρίζει τον Μάιο ως «μητέρα των ρόδων».

Στην ευρωπαϊκή ιστορία, το τριαντάφυλλο καθιερώθηκε ως ισχυρό πολιτικό έμβλημα, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον αγγλικό “Πόλεμο των Ρόδων” (1455-1487), όπου το λευκό και το κόκκινο ρόδο αντιπροσώπευαν τους αντίπαλους οίκους της Υόρκης και του Λάνκαστερ αντίστοιχα. Η λήξη της σύγκρουσης σφραγίστηκε από το ερυθρόλευκο “Ρόδο των Τυδώρ”, το οποίο συμβόλιζε την ένωση των δύο οίκων και παραμένει έως σήμερα το εθνικό σύμβολο της Αγγλίας.

Η συμβολική ισχύς του άνθους μεταλαμπαδεύτηκε στον 20ό αιώνα με σαφές ανθρωπιστικό και αντιστασιακό περιεχόμενο. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η οργάνωση “Λευκό Ρόδο (Die Weiße Rose)”, με επικεφαλής φοιτητές και έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μονάχου (LMU), επέλεξε το όνομά της για να προωθήσει τη μη βίαιη αντίσταση ενάντια στο ναζιστικό καθεστώς. Η δράση τους μέσω προκηρύξεων συνεχίστηκε μέχρι τη σύλληψή τους από τη Γκεστάπο το 1943.

Η πολιτική σημασία του ρόδου διατηρήθηκε ζωντανή και στη σύγχρονη εποχή, περνώντας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το 1986, επί προεδρίας Ρόναλντ Ρίγκαν, το τριαντάφυλλο αναγνωρίστηκε επίσημα ως το εθνικό άνθος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, επικυρώνοντας έτσι τη διαχρονική του θέση στα εθνικά σύμβολα των μεγάλων δυνάμεων.

Στον Εθνικό Κήπο, η βασίλισσα Αμαλία, φυτεύει τριανταφυλλιές σχετικά νωρίς και σε εγχειρίδια της εποχής αναφέρεται ότι «συστοιχίαι ροδονεών θάλλουσι [στον Κήπο]».

Αποτελεί ένα από τα πιο δημοφιλή καλλωπιστικά φυτά παγκοσμίως, γνωστό για τα εντυπωσιακά του άνθη που καλλιεργούνται σε κήπους, πάρκα αλλά και εσωτερικούς χώρους. Πέρα από τη διακοσμητική του αξία, έχει σημαντική εμπορική και πρακτική χρήση. Τα τριαντάφυλλα χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς στην αρωματοποιία και τη γαστρονομία, ήδη από τους αρχαίους χρόνους. Ο Θεόφραστος περιγράφει τη διαδικασία παραγωγής ροδέλαιου και την τεράστια αρωματική του αξία, ενώ ο Πλίνιος απαριθμεί πολυάριθμες χρήσεις του στην αρωματοποιία, και σε διάφορες τελετές ενώ υπογραμμίζει την υψηλή τιμή συγκεκριμένων ειδών καθώς και την εντατική καλλιέργειά τους για την αγορά αρωμάτων και στολισμών!

Ο Αθήναιος, καταγράφει πιάτα και ποτά που αρωματίζονται με τριαντάφυλλα ή ροδόνερο σε πολυτελή συμπόσια, ενώ η χρήση τους σε οίνο, γλυκίσματα και αρωματικά παρασκευάσματα μαρτυρείται και από τον Αιλιάνο, στην καθημερινή ζωή της Μικράς Ασίας και της Ανατολής. Ο Διοσκουρίδης περιγράφει στυπτικές, ψυκτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες του τριαντάφυλλου και προτείνει αλοιφές, κολλύρια και αρωματισμένα σκευάσματα με ροδοπέταλα, ενώ ο Γαληνός αναφέρει το ροδέλαιο ως ήπιο καταπραϋντικό σε φλεγμονές, κυρίως στην περιποίηση των ματιών και σε επιδερμικές παθήσεις. Τα άνθη του χρησιμοποιούνται στην αρωματοποιία μέχρι και σήμερα, ενώ ορισμένα είδη αξιοποιούνται σε φύτευση τοπίων, ως φράχτες ή για σταθεροποίηση πρανών. Οι καρποί του τριαντάφυλλου (rose hips), κυρίως από το είδος Rosa canina, είναι πλούσιοι σε βιταμίνη C και βρώσιμοι. Χρησιμοποιούνται για την παρασκευή μαρμελάδων, λικέρ τριαντάφυλλου, γλυκών κουταλιού, σιροπιών, τσαγιού ή ελαίων ρόδου που αξιοποιούνται στη φυσική κοσμετολογία. Το ροδόνερο, με το χαρακτηριστικό του άρωμα, αποτελεί βασικό συστατικό στην κουζίνα της Μέσης Ανατολής, Περσίας και Ν. Ασίας και, χρησιμοποιείται σε γλυκίσματα, όπως ο μπακλαβάς, το λουκούμι και ο χαλβάς, αλλά και για αρωματισμό τσαγιού και γλυκών του κουταλιού.

(Σημείωση: Οι εθνοβοτανικές πληροφορίες σχετικά με τις φαρμακευτικές χρήσεις των φυτών πρέπει να αντιμετωπίζονται με προσοχή και η εφαρμογή τους να γίνεται αποκλειστικά υπό ιατρική καθοδήγηση).

  • https://powo.science.kew.org/taxon/30002432-2
  • https://www.helpmefind.com/rose/plants.php
  • Aelianus Claudius, “Varia Historia”, 3.18)
  • Cornutus, “Theologiae Graecae compendium”, 6.11
  • Dioscorides, “De materia medica”, CXXVIII
  • Galenus, “De simplicium medicamentorum temperamentis ac facultatibus”, 2.13
  • Plinius secundus, “Naturalis Historia”, 21.12–21, 21.10–13
  • Redouté, P.-J. (1817–1824). Les roses (C. A. Thory, Text). Imprimerie de Firmin Didot.
    Αθήναιος, “Δειπνοσοφισταί”, 14.636e–637a
  • Sidonius Apollinaris, “Epistulae”, 4.13
  • Suetonius, “Nero”, 31.4
  • Αριστοφάνης, “Πλοῦτος”, 527
  • Αρριανός, “Ἰνδική”, 5·16
  • Ελληνική Ανθολογία, 9.363, 9.580 ,10-12, 12.134
  • Ηρόδοτος, “Ιστορίαι”, βιβλίο 7.31
  • Θεόφραστος, “Περί οσμών”, 6
  • Ἰούλιος Πολυδεύκης, “Ὀνομαστικόν ”, 6.179
  • Μουσαίος, “Ηρώ και Λέανδρος”, 50
  • Νόννος, “Διονυσιακών βιβλία μη΄”,4.114 12.103, 8.207, 10.17512.103, 47.12, 47.45047.68, 10.175,11.224,12.103, 8.207
  • Παυσανίας, “Ελλάδος Περιήγησις”, 23.7
  • Πλούταρχος, “Ίσις και Όσιρις”, 377e
  • Προκόπιος, “Υπέρ των πολέμων λόγοι”, 8.15.21

Σε κάθε εποχή θα δεις

ΑΝΟΙΞΗ

Νέοι βλαστοί και φύλλα, έναρξη ανθοφορίας

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Πλούσια ανθοφορία, φύλλα, έναρξη καρποφορίας

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Φύλλα, Καρποί

ΧΕΙΜΩΝΑΣ

Φύλλα

Στην Τέχνη

Το τριαντάφυλλο αποτελεί ένα διαχρονικό σύμβολο στην τέχνη και τη λογοτεχνία παγκοσμίως, από την αρχαιότητα έως σήμερα. Η παρουσία του εκτείνεται από τις ιταλικές τοιχογραφίες και τα κινεζικά κείμενα του 13ου αιώνα μέχρι τα αραβικά χειρόγραφα του 14ου αιώνα, ενώ συνεχίζει να κοσμεί εθνόσημα και σφραγίδες κρατών. Στην ευρωπαϊκή ζωγραφική, το ρόδο υπήρξε αγαπημένο θέμα καλλιτεχνών όπως ο Pierre-Joseph Redouté, γνωστός για τις λεπτομερείς υδατογραφίες του, και ο Henri Fantin-Latour, το όνομα του οποίου δόθηκε μάλιστα σε μια ποικιλία ρόδου. Παράλληλα, μεγάλοι δημιουργοί όπως οι Monet, Renoir και Cézanne αποτύπωσαν στα έργα τους τη ρομαντική και συμβολική του διάσταση.

Αυτός ο πολυδιάστατος συμβολισμός πέρασε από τον καμβά στην ιστορία και τη δραματουργία, με αποκορύφωμα τον “Πόλεμο των Ρόδων”. Το λευκό τριαντάφυλλο ως έμβλημα του οίκου της Υόρκης και το κόκκινο του οίκου του Λάνκαστερ ενέπνευσαν τον Σαίξπηρ να εντάξει το 1601 μια εμβληματική σκηνή στο έργο του “Ερρίκος ΣΤ’ (Μέρος Α’)”. Εκεί, η πολιτική πόλωση της εποχής μετουσιώνεται συμβολικά μέσα από την επιλογή τριαντάφυλλων διαφορετικού χρώματος από τους υποστηρικτές της κάθε παράταξης.

Πέρα από την πολιτική σύγκρουση, το ρόδο κατέχει κεντρική θέση και στον κόσμο της μουσικής δραματουργίας, αποκτώντας διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με την εποχή. Στην όπερα του Ρίχαρντ Στράους “Ο Ιππότης με το Ρόδο” (1910), το άνθος προβάλλεται ως μια αισθητηριακή μετουσίωση του έρωτα, με την απόκοσμη μουσική να «μεταφράζει» το άρωμά του σε ήχο. Αντίθετα, στην όπερα δωματίου “Λευκό Ρόδο” (1967) του Udo Zimmermann, το σύμβολο αποκτά ηρωικές διαστάσεις. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία των αδελφών Σολ και της ομώνυμης αντιστασιακής φοιτητικής ομάδας (“Λευκό Ρόδο”), το έργο αποδίδει καλλιτεχνικά τον αγώνα και τις τελευταίες στιγμές των μελών της πριν από την εκτέλεσή τους από τους Ναζί το 1943.

Η θρησκευτική σημειολογία του ρόδου αποτυπώνεται εμβληματικά στην τέχνη της Αναγέννησης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον πίνακα του Albrecht Dürer “Η Γιορτή του Ροδαρίου” (1506). Εκεί, η Παναγία απεικονίζεται να προσφέρει στους πιστούς στεφάνια από τριαντάφυλλα, τα οποία συμβολίζουν την προσευχή του ροζαρίου, ενώ αντίστοιχες βυζαντινές εικόνες της Θεοτόκου ως “Ρόδον το Αμάραντον” παρουσιάζουν τη μορφή της να κρατά τον Ιησού και να περιβάλλονται από άνθη τριανταφυλλιάς.

Στη λογοτεχνία, το τριαντάφυλλο συμβολίζει την αγάπη, την παροδικότητα και την τελειότητα, ενώ συναντάται ακόμη και σε τίτλους έργων όπως “Όνομα του Ρόδου” του Ουμπέρτο Έκο, στα ποιήματα του Σολωμού, του Ελύτη του Έλιοτ και του Σαίξπηρ. Επίσης, το ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι έχει εντάξει στους στίχους του τόσο της «τριανταφυλλιάς τα άνθη» όσο και τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς, κυρίως μέσα από τα τραγούδια της αγάπης Ως διαχρονικό σύμβολο του έρωτα, της ομορφιάς και της θυσίας, το τριαντάφυλλο παραμένει ένα από τα πλέον αγαπημένα μοτίβα στην παγκόσμια τέχνη και σκέψη.

Φωτογραφίες

Οι καλλιεργούμενες ποικιλίες του Εθνικού Κήπου:

Η ποικιλία “Gräfin Diana” είναι θαμνώδης τριανταφυλλιά με μεγάλα τριαντάφυλλα. Τα άνθη της έχουν βαθύ βιολετί-κόκκινο χρώμα, με σχεδόν μαύρα μπουμπούκια που ανοίγουν σε εντυπωσιακά βιολετί-κόκκινα άνθη. Διαθέτουν έντονο και πολύπλοκο άρωμα, με νότες από βερίκοκο, εσπεριδοειδή, μέλι, γεράνι και μύρο. Φέρει 65–70 πέταλα και μεγάλη, πολύ γεμάτη ανθομορφία με διάμετρο περίπου 10-12 εκατοστά, που εμφανίζεται σε κύματα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης. Το φυτό είναι θαμνώδες, με ελαφρώς καμπυλωτούς βλαστούς και αγκάθια, ενώ τα φύλλα του είναι μεγάλα, σκουροπράσινα, ημιστιλπνά, με 5 φυλλάρια. Φτάνει σε ύψος έως 135 cm και πλάτος έως 120 cm.

Η ποικιλία “Parole” είναι θαμνώδης τριανταφυλλιά με μεγάλα τριαντάφυλλα και έντονο βαθύ ροζ χρώμα. Διαθέτει ισχυρό, φρουτώδες άρωμα και έως 50 πέταλα. Τα άνθη της είναι πολύ μεγάλα, με διάμετρο περίπου 15 εκατοστά, εξαιρετικά πλήρη και εμφανίζονται κυρίως μεμονωμένα, ανθίζοντας επαναλαμβανόμενα κατά τη διάρκεια της περιόδου άνθησης. Το φυτό έχει μεσαίο ύψος (80–100 εκ.), όρθια ανάπτυξη και σκούρο πράσινο φύλλωμα, ενώ χρησιμοποιείται τόσο ως κομμένο άνθος όσο και ως καλλωπιστικός θάμνος σε κήπους.

Η ποικιλία “Hymne en Rose” είναι τριανταφυλλιά με τριαντάφυλλα “παλαιού τύπου”, σε μπουκέτα των 4 ως 8. Παράγει ροζ άνθη με 38–52 πέταλα σε σχήμα ρόδακα και μέση διάμετρο περίπου 7 εκατοστά. Τα άνθη της έχουν μεσαίο, διπλό σχήμα και εμφανίζονται επαναλαμβανόμενα καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθοφόρου περιόδου. Το φυτό έχει μεσαίο μέγεθος, όρθια ανάπτυξη και κομψή, ισορροπημένη κόμη.

Η ποικιλία “Femme Fatale” ομοιάζει με παλαιά ποικιλία τριανταφυλλιάς και είναι θαμνώδης με μεγάλα άνθη. Παράγει βαθύ ροζ έως μπορντό άνθη με ροζ κηλίδες και έντονο, γλυκό άρωμα που θυμίζει εσπεριδοειδή. Τα άνθη έχουν διάμετρο περίπου 8 εκατοστά, διαθέτουν έως 27 πέταλα και σχηματίζουν μεσαία έως μεγάλα, γεμάτα άνθη υψηλού κέντρου, που εμφανίζονται μεμονωμένα ή σε μικρές συστάδες καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης. Το φυτό είναι μεσαίου μεγέθους, όρθιο, με ημιγυαλιστερό, λαδί, δερματώδες φύλλωμα με 3 έως 7 φυλλάρια. Το ύψος του φτάνει τα 90–120 εκ. και το πλάτος έως 60 εκ., ενώ χρησιμοποιείται ως κομμένο άνθος, σε εκθέσεις, κήπους ή τοπιοτεχνία.

Η ποικιλία “Les pas du paradis” είναι τριανταφυλλιά παλαιού τύπου με άνθη σε σχήμα κούπας, κίτρινου χρώματος με μπρούτζινο κέντρο που τονίζεται στα κατώτερα πέταλα με απαλό ροζ. Τα άνθη έχουν διάμετρο 8 με 12 εκατοστά και έντονο άρωμα. Το φυτό έχει ορθή και πλάγια ανάπτυξη με ύψος έως 125 εκ. και πλάτος έως 75 εκ.

Η ποικιλία “Golden Celebration” είναι θαμνώδης τριανταφυλλιά παλαιού τύπου με βαθιά κίτρινα άνθη και έντονο, γλυκό άρωμα. Τα άνθη της έχουν 55 έως 75 πέταλα, διάμετρο περίπου 7 εκατοστά και παρουσιάζουν σφαιρικό, κυπελλοειδές σχήμα, είτε μεμονωμένα είτε σε μικρές ταξιανθίες. Ανθίζει επαναλαμβανόμενα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης, διαθέτει στρογγυλά μπουμπούκια και καλά διακλαδισμένη μορφή. Το φυτό φτάνει σε ύψος 120–150 εκ. και πλάτος έως 120 εκ., έχοντας φύλλα με επτά φυλλάρια.

Η ποικιλία “Gartenträume” είναι θαμνώδης τριανταφυλλιά παλαιού τύπου με απαλά ροζ άνθη σε σχήμα κούπας. Διαθέτει έντονο άρωμα με νότες γαρύφαλλου και μελιού. Τα άνθη της έχουν διάμετρο περίπου 8 εκατοστά, είναι πολύ πλήρη (άνω των 41 πετάλων) και ανθίζουν επαναλαμβανόμενα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθiσης. Το φυτό φτάνει σε ύψος έως 110 εκ. και πλάτος ως 90 εκ.

Η ποικιλία “Ouzaki” είναι τριανταφυλλιά με τριαντάφυλλα σε μπουκέτα. Παράγει λευκά άνθη με κρεμώδες κέντρο, έντονο άρωμα που θυμίζει γλυκάνισο και μέση διάμετρο περίπου 11 εκατοστά. Τα άνθη είναι πολύ μεγάλα, διπλά, με 17–25 πέταλα και εμφανίζονται σε επαναλαμβανόμενες ανθοφορίες καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης. Το φυτό έχει ύψος 50–60 εκ. και πλάτος έως 60 εκ., σχηματίζοντας έναν χαμηλό, πλούσιο θάμνο.

Η ποικιλία “Rozaki” είναι τριανταφυλλιά με τριαντάφυλλα σε μπουκέτα και σχήμα παλαιού τριαντάφυλλου. Τα άνθη έχουν ιδιαίτερο ροζ χρώμα με τόνους του μωβ και διάμετρο 8 έως 10 εκ. Έχει έντονο άρωμα και πλούσια ανθοφορία, ιδανική για πυκνές φυτεύσεις και φυτεύσεις σε γλάστρες. Το φυτό έχει ύψος 60 εκ., και πλάτος 60 εκ. σχηματίζοντας έναν χαμηλό, πλούσιο θάμνο.

Η ποικιλία “Shocking Blue” είναι τριανταφυλλιά με τριαντάφυλλα σε μπουκέτα. Τα άνθη της έχουν αποχρώσεις μωβ ή φούξια-λιλά, με κυματιστές άκρες πετάλων και κοκκινωπούς στήμονες. Διαθέτει έντονο άρωμα και έως 28 πέταλα, με διάμετρο περίπου 8 εκατοστών. Ανθίζει επαναλαμβανόμενα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης, σχηματίζοντας μεγάλα, γεμάτα άνθη που ξεδιπλώνονται σπειροειδώς. Το φυτό έχει θαμνώδη, όρθια και καλά διακλαδισμένη μορφή, με λίγα ή καθόλου αγκάθια και μεγάλα, δερματώδη φύλλα. Το ύψος του φτάνει τα 60 εκ. και το πλάτος του τα 50 εκ.

Η ποικιλία “Kaffe Fasset” είναι τριανταφυλλιά με τριαντάφυλλα σε μπουκέτα. Τα άνθη της έχουν ροζ χρώμα με λιλά αποχρώσεις που με την πάροδο του χρόνου μετατρέπονται σε φούξια ή ματζέντα, και διαθέτουν έντονο φρουτώδες (λεμόνι) άρωμα. Φέρει περίπου 50 πέταλα και η διάμετρος του άνθους φτάνει τα 9 εκατοστά. Ανθίζει επαναλαμβανόμενα καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου άνθισης. Το φυτό έχει θαμνώδη ανάπτυξη και σκούρο πράσινο φύλλωμα, με ύψος 50–60 εκ. και πλάτος 50–60 εκ. Χρησιμοποιείται σε παρτέρια και μπορντούρες, σε δοχεία ή και ως κομμένο άνθος.

Η ποικιλία “Koralina” φέρει τα τριαντάφυλλα σε μπουκέτα. Τα άνθη έχουν χρώμα σομόν- πορτοκαλί με πολύ ελαφρύ άρωμα και διάμετρο άνθους 6 εκ.. Τα άνθη έχουν πολυάριθμα πέταλα που ανοίγουν αργά και ανθίζουν συνέχεια καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθοφορίας. Το φυτό έχει συμπαγές πυκνό φύλλωμα και φτάνει σε ύψος τα 50 εκ. και πλάτος τα 60 εκ. Αποτελεί ιδανική ποικιλία για κήπους, μπαλκόνια αλλά και εδαφοκάλυψη.

Η “Jacques Cartier” είναι παλαιά ποικιλία τριανταφυλλιάς τύπου Portland. Παράγει ανοιχτόχρωμα ροζ άνθη με πολύ έντονο άρωμα και διάμετρο περίπου 9 εκατοστά. Τα άνθη είναι πολύ γεμάτα, με έως και 70 πέταλα σε μορφή ροζέτας, και ανθίζουν κυρίως την άνοιξη με περιστασιακές επαναληπτικές ανθοφορίες αργότερα μέσα στη περίοδο άνθησης το φθινόπωρο. Το φυτό έχει ύψος 90–150 εκ. και πλάτος έως 90 εκ., σχηματίζοντας έναν συμμετρικό, θαμνώδη θάμνο.